Hej!

Znalazłeś jakoś tę stronę, więc być może już co nieco o mnie wiesz. Nie będę przynudzał; stwierdzę tylko najważniejsze fakty ;-)

Jestem Adam (wow! serio?); jestem 19-letnim studentem Politechniki Śląskiej. To, że trafiłem akurat na tę uczelnię jest wynikiem serii przypadkowych wydarzeń, jak zresztą spora część mojej życiowej drogi. Nie lubię …nie, może lepiej zacząć pozytywnie :). A więc, lubię dobrą muzykę praktycznie dowolnego gatunku: od  francuskich chansonów, przez poetyckie piosenki-spektakle Michała Bajora, aż po nowoczesny pop-punk Olivii Rodrigo. Muzykę ponadto lubię wykonywać - śpiewam na lokalnej scenie i jestem basistą (i zapasowym wokalistą) zespołu rockowego FortySeven. Do tego piszę poezję (wow! kolejne zaskoczenie!), która podporządkowywana jest moim rygorystycznym zasadom anty-patosowym i anty-banalnym :D

A jednak w tradycyjnym dualizmie ścisłowców vs humanistów umieściłbym się raczej w tym pierwszym obozie. Od małego ciągnęło mnie w stronę matematyki, informatyki, czy elektroniki i do dziś spełniam się we wspomnianych dziedzinach: uczę matematyki w prywatnym korepetytorium, hostuję domowy serwer w piwnicy oraz projektuję urządzenia Smart Home, póki co do użytku własnego.

Ale czekaj, bo nie dokończyłem. Nie lubię, gdy praca, którą wykonuję, pozbawiona jest sensu i misji. Miałem z tym problem od dziecka, bo przecież bezsensowne zadania to znak rozpoznawczy polskiego systemu edukacji - szczególnie dawało to w kość na przedmiotach, z których byłem “do przodu”, podczas gdy nauczyciele wymagali ode mnie przejścia przez standardowe, nudne zestawy. Być może za dużo wymagam - czy można oczekiwać, że nauczyciel mający ponad setkę uczniów będzie wymyślał dla każdego osobne wyzwania? W każdym razie, takie nastawienie sprawiło, że dwukrotnie zmieniałem szkołę średnią. Nie wspominam tego źle - wręcz przeciwnie, przechodząc przez technikum, Szkołę w Chmurze, a w liceum kończąc, zebrałem niepodrabialny bagaż doświadczeń i jestem wdzięczny za te przeżycia. Ciekawe, dokąd jeszcze zaprowadzi mnie ten wrodzony poszukiwacz wrażeń…

Trochę głupio opowiadać tylko o sobie, a przecież to strona “O mnie”. Dla poluzowania atmosfery może opowiem trochę o rodzince. Obok wspaniałych (choć nieco przepracowanych) rodziców, obdarowany zostałem trzema młodszymi siostrami, w sporym rozstrzale wiekowym i charakterowym. Taki ze mnie dobry brat, że zawsze zastanowić się muszę, ile która obecnie ma lat, gdy jestem o to pytany xD. Najstarsza z ekipy gra w piłkę i - o czym przekonali się moi dawni wrogowie - potrafi kilka lat starszego chłopaka wrzucić za kołnierz w krzaki bez trudu. Kolejna siostra interesuje się tańcem i słucha jakichś raperów, od których uszy więdną, ale za to genialna z niej cukierniczka (choć boi się to przyznać). Najmłodsza jeszcze, myślę, pokaże swoje możliwości - póki co wciągnęła ją piłka nożna i gra na gitarze :)). Rodzinka nasza ma też najleniwszego kota w okolicy, poczciwego Goldena Retrievera i akwarium (niegdyś) pełne rybek. Gdzieś po domu kręci się też pewnie mój zmartwychwstały chomik…

Niedawno moja siostra wyszukała mnie w sieci i na chwilę obecną topowym wynikiem są jakieś relacje lokalnej gazety z moich dawnych osiągnięć. Miło mi, choć żadna z gazet nie opowie Ci o zwariowanych historiach związanych z tymi konkursami. O tym, jak moja nieznajomość Pythona pomogła mi zdobyć II miejsce na jego ogólnopolskich mistrzostwach będę pewnie opowiadał wnukom. Równie nieprawdopodobna jest historia mojego udziału w Olimpiadzie Wiedzy o Wynalazczości, na którą dostałem się, bo… nie chciałem na nią iść!

Ale wystarczy tych teaserów. Jeszcze kilka paragrafów i to mnie noc zastanie pod tym adresem! Jeśli moje clickbaitowe (wcale nie!) tytuły na Ciebie zadziałały i chcesz poznać wspomniane historie, wpadnij na bloga! Ewentualnie zapraszam po pokrzepienie do mojego kącika poetyckiego - może weźmiesz coś z działu Klimatycznych Zwojów? No i koniecznie podziel się swoimi przemyśleniami, bo skoro to czytasz, nie mogę Cię podejrzewać o ich brak :) Moja skrzynka mailowa stoi otworem! 🌻